تو دوران نوجوونيم که يه حس و حالی هم داشتم چند سطری تو مايه‌های مناجات و دردودل می‌نوشتم و برای صفحه مدرسه کيهان می‌فرستادم اونا هم برای دلخوشکنک ما هم که شده می‌چاپيدنش. بعد از مدت‌ها دوباره رفتم سراغ دست نوشته‌ها و... اگه جالب نيست ببخشيد:

 خسته و تنها پا در کوچه‌های تنهايی می‌گذاری. با سکوت هم آواز می‌شوی و اشک را ميهمان تنهاييت می‌کنی تا شمع وجودت اندک اندک آب شوند و گونه‌هايت سيراب گردند. خسته‌ای.دوست داری بر فراز قله صميميت بايستی و خستگی‌ات را فرياد بزنی. خسته از آن همه رياکاری، نيرنگ و بی‌وفايی، از آن همه دروغ و غيبت و تهمت و هزاران گناه ديگر. از خودت متنفر می‌شوی.

بدنبال همدلی می‌گردی که با او دردد دل کنی. بدنبال گوشهايی می‌گرديی که حرفهايت را بشنود، چشم‌هايی که لبانت را بنگرد و دست‌هايی که راه سعادت را نشانت دهد.

 پلک‌هايت بی‌تابند و دقايقی بعد خواب را هديه چشمانت می‌کنند...

...با صدای اذان چشم می‌گشايی. سجاده‌ات را بصوی نور می‌گسترانی و به وسعت عشق نماز می‌گزاری. حس غريبی در ژرفای دلت شکل می‌گيرد، مثل يک گل سرخ در کوير دلت می‌شکفد، مثل يک ستاره فروزان در آسمان تيره دلت می‌ درخشد و مثل يک پرنده سپيد از بام چشمان گناه آلودت پرواز می‌کند و تولدی ديگر را نويد می دهد.

لحضاتی بعد، چشمان تطهير شده‌ات با نم نم عشق، خيس مهربانی می‌شوند. دستانت را بالا می‌بری و زير لبانت نجوا می‌کنی:« بارالها مرا با هر گناهی که کرده‌ام وبا هر خطائيکه که سر داده‌ام بيامرز(فرازی از کميل) که تو خير الغافرين هستي».

کيهان/صفحه مدرسه/۲۴ دی ۷۹

               انتشار اسامی شرکت‌های حامی رژيم صهيونستی

در پی ترور عبدالعزیز رنتیسی، روز جمعه در تهران توزیع گسترده كارت‌هایی حاوی اسامی تعدادی از شركت‌های حمایت‌كننده رژیم صهیونیستی با هدف تحریم كالاهای تولیدی این شركت‌ها، صورت گرفت.
در یك روی كارت، اسامی این شركت‌ها از جمله؛ كوكاكولا، اینتل مكدونالد، نستله، اسپرایت و ... به چشم می خورد و در روی دیگر كارت تصویر یك سرباز اسرائیلی در حال فشار دادن گلوی یك كودك فلسطینی مشاهده می‌شود.
بر اساس این گزارش، در این كارت‌ها كه تهیه و توزیع آن توسط اتحادیه بین‌المللی دفاع از حقوق ملت فلسطین، كمیسیون حقوق بشر اسلامی لندن و جمعیت دفاع از ملت فلسطین صورت گرفته است، خرید كالا از این شركت‌ها ، گلوله‌ای به سینه كودك فلسطینی، تشبیه شده است.

و اما مطالب ۲۵/۲/۸۳ که پاکش کرده بودند:

السلام علی قلب الزينب الصبور

دوست داشتم حداقل چند خطی برای دل خودم هم که شده بنويسم ولی خوب با دلی که از بديها و سياهی ها زنگار گرفته که چيزی نميشه نوشت! می‌شه؟اونقدر توی امورات روزمرمون غرق شديم اونقدر به فکر دنيا و دنياطلبی هستيم که اصلا فراموش کرديم کی هستيم؟ کجا هستيم؟ و از همه مهمتر برای چی هستيم؟ يادمه پارسال با يکی از بچه‌ها نذر داشتيم هر هفته بريم بهشت زهرا تا بلکه امام حسين(ع)  به خاط روی گل شهدا هم که شده مثل هميشه آقايی کنه و ما رو هم....اما وقتی که حاجتمون رو گرفتيم... ای دل بی معرفت... نه اشتباه نکنين به خدا شهدا به فاتحه خوندونو اشک تمساح ريختن من و امثال من نياز ندارن بلکه اين قلب داغون ماست که برا زنده موندن و عاشق تپيدن به معرفت و مرام شهدا نياز داره.ولی افسوس.... از حزب الهی بودن فقط بيست سانت ريش گذاشتن(اخوی ببخش خودم رو ميگم) پيراهن رو شلوار انداختن و هيئت هفتگی رفتن و ... رو بلديم ولی اصل قضيه رو بی خيال بی خيال شديم. منظورم رو که می فهمي؟ شب ۲۰ خرداد پارسال کوی دانشگاه يادته؟ فدای مظلوميتت آقاجان!

خيلی حاشيه رفتم. خلاصه ختم کلام! بچه ها جمعه خيلی حال داد جاتون خالی!

يکی از بچه‌ها دوربين آورده بود و از اونجا که اين حقير زحمت حمل کيف و کاپشن و کفش و جوراب!!!! و بقيه متعلقات ايشون رو متحمل شدم! قرار شد چند تا از اون عکس با حالاشو برای وبلاگم بده. ولی تا حالا که خبری نشده. يکی دو روز ديگه حتما سر بزنيد خداييش عکسای خيلی باحالی شده!

هيئتی ها نخوانند!

وقتی مجبورمان کردند از سنگرها به شهرها بیاییم/ اصلا فکرش را نمی کردیم که اینگونه غرق بازی شویم/ ما را با یک سماور برقی سرگرم کردند/ و با یک موبایل متمدن شدیم/ یاد گرفتیم بگوییم بی خیال ...خوش باش... یا علی مدد/ چند سالی است قحطی عقل و عشق بیداد می کند/ رفوزه های بسیج مغازه دار شدند/ و گناه وتنبلی را به گردن این و آن می اندازند نمی دانم چرا هیچ کس به این ریشداران بی ریشه نگفت: بالای چشمتان ابروست و چرا هنوز کارت بسیج در جیبشان و بیسیم در گوششان است/ راستی شلمچه کجا بودند/ کوی دانشگاه چه می کردند/ جنگ که تمام شد خودی های نخودی هم سری توی سرها درآوردند/ و در فضای ملکوتی قهوه خانه ها به مذاکره نشستند/ و جهانی سازی دنیا طلبی را علت بیکاری و بیکاری را علت قلیان کشیدن خود می دانند/ و به عشق حسین قلیان نذری و آش چشم و هم چشمی پخش میکنند/ و با خوشحالی در همه جا می‌گويند کدام مسجد اينقدر برای امام حسين و ائمه مراسم داغ و پر دود و آه برگزار می‌کند/ وقتی دندانهای عقلمان عاريه‌ای باشد/ بايد هم عکس شهدا و ... را در قهوه خانه آنهم روی قليان بزنيم و به هم قليان و سيگار ولايتی تعارف نماييم/ سردمداران هيئت و هيئت بازی برای حفظ پرستيژ هيئت قليان ميکشند/ و به بزرگ و کوچک هم تعارف می‌کنند/ و شعارشان سينه‌زنی آری و سخنرانی هرگز است/ من بعضی وقتها در خيابان به دنبال يک سرسوزن غيرت می‌گردم/ بيا بی خيال باشيم/ در روزگار چرخشهای صد و هشتاد درجه/ در روزگار جوک و غيبت قليان/ يادش بخير/ تلخ و شيرين/ داريوش و گوگوش/ نعمت نفتی/ روزگار دمپايی‌های لا انگشتی/ آدمهای لا ابالی/ بسيجی‌های بی خيال/ ماموران قلابی/ بيسيم‌های تاکی واکی/ بيا به فرحزاد برويم/ قليانش می‌چسبد/ مطمئن باش بد نمی‌گذرد/ بيا به فکر تک چرخ زدن باشيم/ بيا به فکر سبک ساختن برای سينه‌زنی باشيم/ برای مداحی آهنگ‌های ترکيه‌ای معرکه است/ بيا به فکر تمدن باشيم/ وقتی تابوت شهيد نمی‌آيد/وقتی قرار است درس نخوانيم/ مسجد نرويم/ برای بسيج نرفتن اين و آن توطئه بچينيم/ راستی: اون همه خونی که داديم خون حجامت ملت بود؟/ تا بسيجی ديزی دو نفره کوفت کند و قليان بکشد/ و به بيسيم آيکوم و موتورولايش بنازد/ وبا موبايلش قرار مورد گيری بگذارد/ و هر وقت هوس رفيق به سرش زد به بهشت زهرا(س) و حرم مطهر برود/ و از شب نشينی‌هايش فيلم هندی‌کم بگيرد/ اين همه خون حجامت ملت بود؟ تا يک موی فلان لات/ به ششدانگ فلان مسجد بيارزد/ تا از مردم حق حساب بگيرد/ راستی چرا بعضی‌ها از سادگی انقلاب سوء استفاده می‌کنند؟؟؟؟